DE EERSTE GEDACHTEN OM EEN GUEST RANCH TE BEGINNEN
Als muzikant dacht ik wel eens, hoelang kan ik dit beroep nog uitoefenen. Je wordt steeds ouder en zo’n oude muzikant op het podium dat is toch geen gezicht. Met dit vooruitzicht besloot ik om eens te kijken of ik er niet iets bij naast zou kunnen gaan doen. Voorwaarde was dat ik graag zelfstandig wilde blijven. Het moest ook iets zijn waar ik plezier in zou hebben.

Waarom ga ik niet wat doen met het thema Amerika dacht ik. Dit is naast muziek immers mijn tweede passie. En ook Henny zou dit geweldig vinden. Maar wat ga je dan doen? Misschien zou ik die meubels kunnen namaken die we in Amerika gezien hadden of wacht eens………we zouden natuurlijk ook een guest ranch kunnen bouwen in Nederland. Die zijn hier nog niet dus wij zouden de eersten zijn, uniek voor Nederland.

Mijn hersens werkten inmiddels op volle toeren. Ik was zelfs al bezig met een naam want hoe noem je de ranch. Ineens dacht ik……… Melody Ranch, ik hou van muziek en wil mijn tweede passie Amerika dus combineren met mijn eerste passie muziek. Ik zou m’n eigen meubels kunnen maken en we zouden gebouwen kunnen importeren uit Amerika. In Amerika hadden we guest ranches gezien en ook genoeg voorbeelden van meubels gezien. Ideeën genoeg dus maar hoe begin je?

De naam hadden we al maar verder nog niets. Eerst maar eens kijken of die naam al bestond. Het internet werd geraadpleegd. En ja hoor er was al een ranch in Amerika met de naam Melody Ranch. Het toeval was dat de eigenaar ook muzikant was. Het was een zanger die later filmster werd. Gene Autry ook wel de zingende cowboy genoemd. Gene kocht een oude filmstudio. Een soort westernstad, hij noemde het de Melody Ranch. Ik vond het fantastisch dat een muzikant in Amerika ooit op hetzelfde idee was gekomen. We besloten dat wanneer het allemaal zou lukken we de ranch toch Melody Ranch zouden noemen.

HOE KOM JE AAN INFORMATIE
Achter in de jaren 90 begon ik ranches in Amerika aan te schrijven. Dit deed ik meestal ’s nachts als ik terugkwam van een optreden en nog vol zat met energie. Elke staat in Amerika werd afgewerkt. De weken erop viel er elke dag wel een brochure van een ranch op de deurmat. Uit de brochures haalden we veel ideeën. Lang leve het internet. Ook werd er gekeken of we bedrijven konden vinden die de houten Amerikaanse gebouwen kon leveren. De z.g.n. log homes. Deze log homes zie je meestal op de guest ranches in Amerika.

GEMEENTELIJK BELEID
in 1992 is de Structuurschets Recreatie en Toerisme in Den Ham oftewel “Recreatie en Toerisme, speerpunt van beleid” vastgesteld. Uitgangspunt is dat de gemeente een actief beleid voert om het toerisme in de gemeente te bevorderen.
Het beleid is er op gericht de recreatieve sector te versterken als zijnde een mogelijke extra economische peiler in de gemeente.
Dus dat gaf de burger moed.

1997 - 1998
In 1997 en 1998 vinden er veel gesprekken plaats met ambtenaren en mensen uit de politiek om draagvlak te krijgen voor ons plan.

1999 VOOR ORIENTATIE NAAR AMERIKA I.V.M. AANKOOP LOG HOME
Wij wilden het gebouw voor onze groepsaccommodatie uit Amerika importeren.
In Nederland zaten een aantal dealers van Amerikaanse log homes. In Drenthe zat een aannemer die ook log homes importeerde en ook bouwde. Maar hij had nogal hoge prijzen. Rechtstreeks kopen in Amerika was goedkoper. Dus ging ik bellen en mailen met log home bedrijven in Amerika. Het viel ons wel op dat elk log home bedrijf ons wel dealer wilde maken.

We werden uitgenodigd door Dick Johnson van Log Cabin Homes. Als we zelf de reis zouden betalen zou Log Cabin het hotel en de verblijfskosten voor haar rekening nemen. We maakten gebruik van het aanbod en vertrokken op 31 januari 1999 naar Amerika.
We besloten om twee dagen bij Log Cabin rond te kijken en modelwoningen te bezoeken. De rest van de tijd bezochten we nog een aantal log home bedrijven. In de staat North Carolina zitten namelijk veel van dit soort bedrijven. Tijdens deze reis bezochten we ook nog een aantal guest ranches in de Smoky Mountains op de grens van Tennessee en North Carolina.
Op 7 februari 1999 kwamen we terug uit Amerika.

Een aantal dagen nadat we terugkwamen van de reis naar Amerika in januari 1999 werden we gebeld door Dick de Ridder.
Dick importeert log homes uit Amerika. Hij was eerst dealer van Amerlink log homes. Over dit bedrijf hadden we slechte verhalen gehoord dus we wilden geen zaken doen met Amerlink. Dick vertelde ons dat hij een nieuw bedrijf had gevonden waar hij nu zaken mee deed.
Het was een klein bedrijf waar de eigenaar zelf nog volop meehielp namelijk George White Log Homes in Pennsylvania.
Hij wilde graag kijken of hij met een betere aanbieding kon komen dan Log Cabin Homes.

Een tijdje later kregen we een offerte van Dick.
Dick kwam met een betere prijs dan Log Cabin, maar wij kenden het Amerikaanse bedrijf van George White niet.
We kregen zo'n goede aanbieding van Dick dat we besloten om toch te gaan kijken bij George White Log Homes
Het leek ons de moeite waard om op deze aanbieding in te gaan.
Henny kon niet nog eens snipperdagen opnemen, dus werd onze zwager Gerrit gevraagd.
Gerrit is nogal een techneut (en heeft de bijnaam kloekie) dus zijn mening was zeer welkom.

Ik vertrok op 4 juli 1999 samen met Gerrit naar New York. Er werd besloten om niet alleen George White te bezoeken maar ook een aantal andere log home bedrijven in North Carolina en Tennessee te bezoeken. Ook werden dezelfde ranches bezocht die ik samen met Henny al eerder bezocht had in februari. De ranches die toen geen gasten hadden waren nu volop in bedrijf.

Naar Amerika met Gerrit is een verhaal apart. Gerrit werd in restaurants door de vriendelijke serveersters steevast sweety genoemd.
En ook ik maakte mij schuldig aan deze uitspraak richting Gerrit.
De Engelse taal is niet één van Gerrit's sterkste punten. En ik kan het weten want ik heb bij hem in de klas gezeten. Hij is wel enorm technisch. Vlakbij George White zaten we in een pension. Het ontbijt werd geserveerd in de keuken van de eigenaresse van het pension. Gerrit zag de krant liggen en zei toen op z'n beste Engels "ah.... de morningkrent".
De pensioneigenaresse keek hem wel een beetje vreemd aan.
Op verjaardagen wordt Gerrit nog vaak gevraagd of hij de morningkrent al gelezen heeft.

Tijdens deze reis bezochten we ook een meubelmaker die log furniture maakt. Deze vaak kleine bedrijfjes maken verschillende soorten meubels en bedden van rondhout. Ook werd Nashville bezocht waar in diverse kroegen live country muziek werd gemaakt.
Tijdens deze reis werden er weer veel foto’s gemaakt en ideeën op gedaan.
We kregen o.a. een adres hoe we aan stoffen voor meubels moesten komen. Mooie stoffen met western prints en indianen prints.
George White bleek een gewone hardwerkend kleine ondernemer te zijn. Geen net pak en een doe maar gewoon instelling. Geen mooi kantoor maar een mooie werkplaats met moderne machines. Op het bedrijf werkten ook Amish mensen, die daar rondliepen met strohoeden en lange baarden. Op 14 juli 1999 kwamen we terug in Nederland. Een paar weken later moest ik alweer op vakantie met Henny en de kids richting Frankrijk. Een zware en vermoeiende tijd dus.

1999 MAKEN VAN HET ONDERNEMERSPLAN
De ambtenaren geven aan dat er een ondernemersplan moet komen. De ambtenaar v/d gemeente geeft aan dat je niet zelf een ondernemersplan kunt maken. Hij geeft een aantal adressen op die dit kunnen verzorgen. Na een gesprek van meer dan een uur met iemand van zo’n bureau begrijpt de beste man nog steeds niet goed wat wij allemaal willen.
Ik krijg sterk de indruk dat het kaftje met het logo van het bureau belangrijker is dan de inhoud van ons plan.

Ik bel vervolgens met de ambtenaar v/d gemeente en geef aan dat in het woord ondernemersplan het woord ondernemer zit. Ik geef aan dat ik het belangrijk vindt dat het ook mijn verhaal wordt en niet het verhaal van een bureau. De ambtenaar geeft aan dat ik dan wel voor de moeilijke weg kies. Als het plan wordt gemaakt door een gerenommeerd bureau dan zal ook het college meer vertouwen in zo’n plan hebben geeft de ambtenaar aan. Ik geef aan dat je het plan dan ook niet meer ondernemersplan hoeft te noemen.

Eigenwijs is ook wijs..... en ik besluit toch zelf het ondernemersplan te maken. De financiële onderbouwing van het ondernemersplan hebben we vervolgens laten opstellen door onze boekhoudster die een eigen administratiekantoor aan huis heeft. Toen het plan klaar was hebben we het aangeboden aan de gemeente. Omdat er geen kaftje van een gerenommeerd bureau om ons plan zat werden een aantal ambtenaren toch wel wat nerveus. Het administratiekantoor was niet bekend bij de gemeente, wat nu?

1999 TOETSING ONDERNEMERSPLAN DELOITTE & TOUCHE
Hierop besluit de gemeente ons plan te laten toetsen door Deloitte & Touche in Leusden.
De reactie van Deloitte & Touche was: Een bank of een registeraccountant zal van het plan zoals het er nu ligt echter niets overlaten. Conclusie: het rammelt aan alle kanten.

Ik besluit om contact op te nemen met Deloitte & Touche in Leusden en geef aan dat Deloitte & Touche het plan heeft beoordeeld met een horeca bril op. De medewerker van Deloitte & Touche vraagt vanwaar deze wijsheid?
Hierop vertel ik de beste man dat onze boekhoudster die verantwoordelijk is voor de financiële onderbouwing, toevallig getrouwd is met
iemand die een zeer bellangrijke fuctie heeft bij Delloite & Touche. Natuurlijk heeft ook hij wel even over ons plan gekeken geef ik aan.
Dus als je het goed bekijkt valt u eigenlijk uw collega aan. We moeten concluderen dat u er eigenlijk niet veel van heeft begrepen.

Hierop antwoord de medewerker van Delloite & Touche in Leusden “wat verwacht u nu van mij”?
Ik geef aan dat ik verwacht dat hij er nog eens goed naar ons plan kijkt en ons een tweede kans geeft.
Gelukkig had de ambtenaar van de gemeente ook al zijn vraagtekens of Deloitte & Touche in Leusden het allemaal wel goed had begrepen.
Samen met de gemeente wordt een vergadering belegd met alle betrokkenen.
Samen met onze boekhoudster geven wij antwoord op de vragen die de medewerker van Deloite & Touche aan ons stelt.
Een aantal weken later is er een nieuw advies van Deloitte & Touche.
Deloitte & Touche vond dat het ondernemingsplan voldoende draagvlak bood voor een verantwoorde realisatie en ontwikkeling van de “guest ranch”. Ten aanzien van de bouwvolgorde “huis-bedrijf” adviseerde Deloitte & Touche: laat de gemeente contractueel vastleggen dat de ranch-eigenaren het gehele bouwplan moeten voltooien. Op deze wijze kan worden voorkomen dat ondernemer slechts de woning realiseert.

1999 TOETSING CIJFERS DE JONG & LAAN ACCOUNTANTS
Wij dachten met het positieve advies van Delloite & Touche verder te kunnen.
Het college had echter nog steeds het eerste negatieve advies van Delloite tussen de oren.
Wij krijgen een brief van de gemeente met de volgende strekking:
Als gevolg van de lange doorlooptijd van het project en de gegeven toelichting van de ondernemers aan Deloitte & Touche, alsmede de gewijzigde ideeën van de ondernemers, adviseert de gemeente aan de ondernemers om het ondernemingsplan opnieuw te laten beoordelen.

Wij besluiten om de financiële onderbouwing van ons plan te laten beoordelen door De Jong & Laan Accountants. Het accountantsbureau verandert geen cijfer en geeft het volgende advies: “In het herziene ondernemingsplan is derhalve een exploitatiebegroting opgenomen die voldoende ruimte biedt om een volwaardig bedrijf te exploiteren”.

Wij dachten dat we nu alles hadden gedaan om de gemeente tegemoet te komen.
We gaan vervolgens met het advies van de Jong & Laan (gebundeld in een mooi boekje met een prachtig kaftje erom heen) naar de wethouder. De reactie van de wethouder was: 'papier is gewillig'.

1999 COMMISSIEVERGADERING
Tijdens de commissievergadering van 6-12-1999 gaven de raadsleden aan dat ten aanzien van de bouwvolgorde eerst de bedrijfsgebouwen en daarna de bedrijfswoning gerealiseerd moest worden. Er hoefde tussen de bouw van de bedrijfsgebouwen en de woning geen lange periode te zitten.

Zowel de bedrijfsgebouwen alsmede de bedrijfswoning mochten tegelijkertijd gerealiseerd worden wanneer hierover tussen gemeente en ondernemer duidelijke afspraken gemaakt konden worden in de vorm van een contract over de bouwvolgorde. De raadsleden waren het met de ondernemers eens dat er voor een volwaardige exploitatie een bedrijfswoning noodzakelijk is ter plaatse.
De ondernemers moesten echter wel duidelijk kunnen maken dat ze ter plaatse een volwaardige boterham konden verdienen.

CITAAT B&W DEN HAM
Wij blijven terughoudend -ook na de bespreking in de raadscommissie voor ruimtelijke ordening, openbare werken en volkshuisvesting
- ten aanzien van het tijdstip waarop de bedrijfswoning kan worden gebouwd.
Op grond van het rapport van Deloitte & Touche komen wij tot de conclusie dat het ondernemingsplan voldoende draagvlak kan bieden voor een verantwoorde realisatie en ontwikkeling van de “guest ranch”. Uit uw rapport van januari 2000 en de beoordeling van
De Jong & Laan valt af te leiden dat er vanaf het 4e jaar zodanig rendement kan worden gehaald dat er sprake is van een volwaardig bedrijf. Dit lijkt ons een basis om de bestemmingsplanprocedure als hiervoor te beginnen voor uw groepsaccommodatie en uw schuur.

Voor de dienstwoning ligt dit wat moeilijker. Omdat u werkt met een groeimodel en pas de volwaardigheid over 4 jaar wordt bereikt willen wij op dit onderdeel de vinger aan de pols houden en daarom de bouw van de dienstwoning toelaten indien na verloop van tijd -wij denken hierbij aan een termijn van 3 jaren- de levensvatbaarheid van uw bedrijf is gebleken.

DE FINANCIERING VAN HET PROJECT KOMT IN GEVAAR
Naar aanleiding van het gesprek met de burgemeester op 2-8-2000 volgde er een gesprek op woensdag 28-11- 2000 met de wethouder en een vertegenwoordiger van de ING bank. Om de financiering van het gehele project rond te krijgen werd er nogmaals besproken dat de bedrijfswoning onlosmakelijk verbonden is met het project en als onderpand deel uit maakt van de financiering voor het hele project.
De bank stuurt ons een brief waarin zij aangeven dat de waarde van het OG d.m.v. een taxatierapport bevestigd dient te worden, waarbij duidelijkheid m.b.t. de woonvergunning dient te worden vermeld.

26 maart 2001 UITSPRAAK COLLEGE
Inmiddels vallen we i.v.m. de gemeentelijke herindeling onder gemeente Twenterand.
Op dinsdag 26 maart 2001 volgde er een uitspraak van het college van de gemeente Twenterand. Een meerderheid in het college gaf aan geen medewerking aan de bouw van de bedrijfswoning te verlenen en hield vast aan de eerdere uitspraak van het college van de gemeente Den Ham. We mogen dus beginnen maar de bedrijfswoning mag er niet bij.

DE BANK TREKT ZICH TERUG ALS GEVOLG UITSPRAAK COLLEGE
De bank besluit na de uitspraak van het college om het project niet te financieren.
Als er geen permanente woonvoorziening komt geven wij geen financiering op het project.
Er is dan onvoldoende onderpand voor ons stelt de bank.

HOE BOUW JE EEN AMERIKAANSE BLOKHUT?
Ik wilde graag een authentieke blokhut bouwen op onze ranch. Een dergelijke blokhut hadden Henny en ik gezien op één van de ranches. Maar hoe bouw je zo’n blokhut. Het internet werd geraadpleegd. Ik vond een man die historische projecten bouwde in Amerika.
Hij restaureerde ook oude blokhutten en bouwde ook replica’s van blokhutten.

Ik belde met Bill in Colorado en ik werd uitgenodigd om samen met hem te werken aan een replica van een blokhut die ergens in de
Rocky Mountains stond. Op 10 februari 2001 vertrok ik naar Colorado. Tijdens mijn verblijf had ik kost en inwoning gratis. Overdag werkten we aan de blokhut en mijn gastheer Bill liet mij van alles zien. Zo gingen we naar een winkel waar oude gereedschappen werden verkocht.
De eigenaar van de winkel (een advocaat) had als hobby oude gereedschappen. In deze winkel kocht ik twee oude bijlen.
Met mijn eigen bijl kapte ik samen met Bill de verbindingen in de stammen van de blokhut. Ik had al gauw de blaren in de handen staan.
Als muzikant was ik dat natuurlijk niets gewend. Maar volgens Bill gebeurde dit ook bij de eerste pioniers in Amerika en hoorde dit er allemaal bij, dus werkte ik stug door. Je moet er wat voor over hebben om het echte pioniersgevoel te ervaren.

In het weekend mocht ik één van de auto’s van Bill gebruiken. Ik bezocht natuurlijk weer een aantal guest ranches in Colorado.
Ook nam Bill me mee naar Fort Uncompahgre Living History Museum. Dit fort had hij samen met vrijwilligers herbouwd in opdracht van de stad Delta in Colorado. Bill had zich nogal verdiept in de cultuur van Amerika. Hij had zelfs een boek geschreven over Fort Uncompahgre.

Als hobby wist Bill alles over de mountain man. Een mountain man was een pelsjager en moest kunnen overleven in de natuur.  Ook had Bill geleerd hoe je zonder moderne middelen kon overleven in de natuur. Tijdens mijn verblijf in Colorado leerde Bill mij hoe ik vuur kon maken met vuurstenen. Bill hield ook van oude wapens. Hij had zoveel wapens dat hij wel meer dan vijftien personen kon voorzien van pistolen en geweren. Bill maakte zijn eigen kogels met zwartkruit. Bill nam me ook mee de bergen in waar we gingen schieten met historische wapens.
De Colt 45 peacemaker en een Winchester rifle dezelfde wapens waar ook de cowboys in het wilde westen mee schoten. Mijn verblijf in Colorado was een wel zeer bijzondere ervaring. Op 25 februari 2001 verliet ik Bill en zijn gastvrije vrouw en vloog ik terug naar Nederland.

SPULLEN KOPEN IN TEXAS
Voor onze ranch hadden we natuurlijk ook allerlei spullen nodig. Het meeste maakte we zelf. De stoelen, tafels, bedden en het bankstel werden door mij gemaakt. Henny maakte kussentjes voor het bankstel en de bekleding voor de 20 eetkamerstoelen. De grote kussens werden gemaakt door een meubelmaker. Maar we wilden ook graag western lampen en decoratie. In 2001 werd het gastenverblijf gemaakt in Pennsylvania. Het leek ons een goed idee om spullen te kopen in Amerika. Die konden dan mee in de container, waar het gastenverblijf ook in werd verscheept.Via het internet was ik in contact gekomen met iemand in Texas die lampen maakte. Er werd een lamp uitgezocht en deze werd opgestuurd naar Nederland. De lamp viel ons toch wat tegen. Toen hebben we maar besloten om de man in Texas op te zoeken en daar een model uit te zoeken.

Op 24 oktober 2001 vertrokken we opnieuw naar Amerika. We landen in New York. De ramp met de Twin Towers was net gebeurd.
We hadden dus veel ruimte in ons vliegtuig, want veel mensen durfden niet te vliegen. Toen we in New York aankwamen viel het ons op dat er aan elk viaduct wel een Amerikaanse vlag hing. Ook reden er veel mensen rond met een Amerikaans vlaggetje aan hun auto.
Een typisch geval van Amerikaans patriottisme.

We wilden vanaf New York naar Texas rijden en daar de lampen ophalen met onze gehuurde minivan. Ook wilden we kijken of we wat decoratiespullen konden kopen om het gastenverblijf mee aan te kleden. We vertrokken vanuit de staat New York, via de staten New Jersey, Pennsylvania, West Virginia, Kentucky, Tennessee, Arkansas kwamen we uiteindelijk in Texas. Al met al een reis van meer dan twee dagen.
We bezochten eerst de man die onze lampen zou maken in Texas. De lampen voor ons gastenverblijf werden uitgezocht en we spraken af dat we deze een week later zouden ophalen.

Een week later was er ook een grote markt die we volgens de lampenmaker moesten bezoeken. We namen afscheid en vertrokken richting Forth Worth bij Dallas hier bezochten we de stockyards. Dit was eens de grootste markt van het zuiden van de Verenigde Staten hier werden koeien, paarden, muilezels en schapen verhandeld. Op het terrein van de Stockyards bevinden zich nu diverse winkeltjes in de grote hallen. Hier hebben we o.a. wat lasso’s gekocht.

Hierna vertrokken we richting het zuiden om wat ranches te bezoeken o.a. in de plaats Bandera. Onderweg bezochten we de steden Austin en San Antonio. Op de terugweg naar onze lampenmaker kochten we nog een schedel van een longhorn. Die hangt nu in ons gastenverblijf.
In een winkel met westernspullen zagen we ook nog dezelfde lamp die wij nu in onze slaapkamers hebben hangen van ons gastenverblijf.
Ze vroegen voor deze lamp $ 400,-. Dit hebben wij er natuurlijk niet voor betaald als zuinige Hollanders.

Toen we weer bij de man aankwamen die onze lampen maakte zijn we nog naar die grote markt geweest.
Een gigantisch terrein met grote hallen en een groot buiten terrein waar van alles werd verkocht. Op deze plaats kochten ook de kleine bedrijfjes hun spullen. Bakken vol met metalen Texas sterren, longhorns, stierenkoppen enz. Hier hebben we veel metalen spullen gekocht die we later in Nederland weer hebben gebruikt voor kapstokken en decoratie. Vanuit Texas zijn we weer terug gereden naar Pennsylvania met onze minivan. Hier werd alles achtergelaten bij George White in Pennsylvania. De spullen zijn later samen met het gastenverblijf verscheept naar Nederland. Op 10 november 2001 vertrokken we weer vanuit New York naar Nederland.

WAT HEBBEN WE ALLEMAAL ZELF GEDAAN EN WAT HEBBEN WE UITBESTEED
Het bouwen van de ranch gebouwen en het inrichten van het terrein is door ons zelf gebeurt.
We hebben alle bomen geplant rondom ons terrein. Onze zwager heeft de vijver uitgegraven.
We hebben zelf alle rioolpijpen aangelegd naar ons IBA systeem.

Het gebouw wat 6 jaar heeft gediend als tijdelijke woonvoorziening werd het eerst gebouwd.
De fundering werd door ons zelf gemetseld. Al het timmerwerk hebben we zelf gedaan.
Al het loodgieters werk en elektrisch werd door ons zelf aangelegd.

Hierna zijn we begonnen we met het gastenverblijf. Wederom een doe het zelf project.
We hebben de log wanden zelf gestapeld, de dakconstructie gemaakt. De tussenwanden gebouwd.
Alleen het loodgieters werk en de aanleg van de centrale verwarming in het gastenverblijf is aangelegd door een installateur.
Het tegelwerk in de douches en keuken is door een professioneel bedrijf gedaan.

De inrichting van het gastenverblijf en het maken van bedden, stoelen, tafels en bankstel was wederom een doe het zelf project.
Om stoelen en bedden te maken kocht ik in Amerika een speciale machine.
De houten meubels gemaakt van rondhout noemt men in Amerika "log furniture".

De blokhut was wederom een doe het zelf project. De stammen werden door ons met de hand ontschorst en de hoekverbindingen in de wanden zijn met een bijl uitgehakt.

In mei 2006 zijn we begonnen met de bouw van onze bedrijfswoning. Dit imposante gebouw werd geïmporteerd uit Canada.
Ik heb het huis zelf ontworpen en getekend in AutoCad.
Het afwerken hebben we zelf gedaan zoals het timmerwerk, elektrisch en loodgieterwerk.
In augustus 2007 zijn we verhuisd naar onze bedrijfswoning.

Foto's bouw bedrijfswoning Melody Ranch: www.canadahuis.nl

Ook deze website is een doe het zelf product.